คุณ ๆ ทั้งหลายน่าจะเคยมีครั้งแรกสำหรับสารพัดเรื่อง

ผมก็มีเยอะแยะ

แต่เรื่องนี้พึ่งเกิดขึ้นกับตัวผมเมื่อวานนี้เอง


นอนโรงพยาบาลครั้งแรก
ให้น้ำเกลือครั้งแรก
ปวดท้องจนจะสลบครั้งแรก

ไอ้ปวดท้องนี่เคยเป็นมาบ่อย ๆ แต่ไม่เคยปวดนรกลากขนาดนี้


อาทิตย์ที่ผ่านมา มีมรสุมชนิดหนึ่งพัดเข้าชีวิต ทำให้ไม่ได้หลับได้นอนดี ๆ เหมือนปกติ นอนตีสี่ ตีห้า หกโมง

ตื่นเช้ามานั่งแก้ไขมรสุมต่อ นอนตีสี่ตีห้าหกโมง เป็นอยู่อาทิตย์หนึ่ง

จบเคสไปเมื่อวันศุกร์ตอนตีสาม แต่ก็นั่นแหละครับ อะไรที่มันเกินพอดี มันก็สะสมมา ออกอาการเสียเลย เช้าวันเสาร์

ท้องเสีย ปวดท้องหนัก อาเจียน เวียนหัว แทบล้มในห้องน้ำ จนต้องลากสังขารไปโรงพยาบาลตอนเที่ยง ๆ หมอก็จับเข็นเข้าห้องฉุกเฉินในบัดดล ปวดทุรนทุรายอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน

หมอมาถาม ๆ กด ๆ จิ้ม ๆ แล้วก็แทงเข็มเลย ดิปยาอะไรไม่รู้ ปวดไปทั้งแขน ตึ้บ ๆ ๆ ๆ ไล่ขึ้นมา แล้วก็เสียบเหมือนน้ำเกลือไว้ แต่ถุงเล็ก ๆ ประมาณยี่สิบนาทีก็หมด

อาการยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ โดนแอดมิดเลย

ทั้ง ๆ ที่เย็นวันเสาร์ผมมีนัดไปงานแต่งของ Taitarbok กับ Dewy Meo ชาวเว็บเรา ซึ่งนัดหมายเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะไป ซักสูทไว้ ขัดรองเท้าไว้ ต้องให้พี่ชายโทรยกเลิกไป อย่างน่าเสียดายมาก ๆ ผมขออภัยเจ้าบ่าวเจ้าสาวมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

คืนนั้นไข้ขึ้นครับ 38 39 สลับกันอยู่อย่างนั้น ขณะเดียวกันก็โดนน้ำเกลือผสมยาไปอีก

เดี๋ยวก็ปลุกมากินยา วัดความดัน วัดไข้ สลับกันไป สลับกันมา เที่ยงคืนมาวัดไข้อีก โดนยาอีก แล้วก็เอาถุงเย็นมาสอดรักแร้สองข้างพร้อมกับวางบนหน้าผากอีกหนึ่ง ก็น็อคไปอีก

ตีสองพยาบาลก็เข้ามาวัดไข้วัดความดันอีก ซึ่งก็ไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่เหงื่อเริ่มเต็มตัวละ

ตีสามไข้ลดลงเหลือ 37 กว่า ๆ ก็อยู่ไปถึงหกโมง

ผมลืมตาขึ้นมา อ้าว น้ำเกลือขวดที่สองแล้ว

จะเข้าห้องน้ำ ก็ต้องถอดปลั๊กเครื่องคุมน้ำเกลือ แล้วลากเสาน้ำเกลือไปด้วย ใช้มือได้ข้างเดียว ลำบากมาก

ไม่ยักรู้ว่าถอดกางเกง ถอดเสื้อด้วยมือข้างเดียวลำบากขนาดนี้

กินยาไปชั่วโมงละสองเม็ด อะไรมั่งก็ไม่รู้ เดี๋ยวให้เคี้ยว เดี๋ยวให้กลืน

หมดน้ำเกลือไป ก่อนออกจากโรงพยาบาลมาเมื่อเย็น ก็นับได้ว่ายังไม่หายดีเท่าไหร่ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว

ตอนนี้ก็ยังปวดแปล๊บ ๆ เป็นพัก ๆ ก็ Healing ไปเรื่อย ๆ ก็คงหายได้ในอีกซักพัก


ค่ารักษาทั้งหมด หมื่นเจ็ดครับ

นี่อย่างนึงที่ทำให้นอนต่อไม่ไหว :lol:

แต่ก็ดีขึ้นแล้ว กลับมารักษาต่อเองที่บ้านดีกว่า


จบเคสนี้มา ทำให้รู้สึกเลยว่า ไอ้ที่ลงแรงทำไป แม่งไม่คุ้มเลยฮะ
คราวต่อไป ผมบอกเลย ตัวใครตัวมัน กูไม่ช่วยใครแล้ว เงินที่เสียไป สุขภาพที่เสียไป ไม่คุ้มอย่างรุนแรง

คิดแต่ว่าเออ ต้องช่วย เออ ต้องดูแลกัน ท้ายที่สุดก็เหลือแค่คนในครอบครัวเท่านั้น ไม่มีหมาตัวไหนจะมาช่วย มาสนใจกับสิ่งที่เราเจอ
จบงานแล้วก็แล้ว

บางที มันก็แค่นี้แหละครับ
เมื่อวานเย็นนั่งแท็กซี่กลับบ้าน ความคิดสารพัดมันก็พรั่งพรูออกมา

หลังจากคิดย้อนไปถึง สะดึง แผ่นเฟรม โครเชต์

ช่วงเวลาประมาณนั้น ๆ ก็เป็นช่วงที่เรียนอยู่ วัยเรียนนี้ปฎิเสธไม่ได้เลยกับเรื่องความรักในวัยเรียน


สมัยนั้นมีอะไร เพจ... แต่เพจไม่ค่อยมีอะไรหวือหวาเท่าไหร่ นอกจากหยอดเหรียญ กดเบอร์ บอกเบอร์ปลายทาง แล้วก็เอ่ยคำหวาน ๆ ให้โอเปอเรเตอร์ส่งให้ อายแสรด

ผมว่าโอเปอเรเตอร์แม่งได้แฟนเยอะแน่ ๆ เพราะสารพัดมุขจีบสาวจีบหนุ่มเยอะมาก ได้ยินทุกวัน วันละหลาย ๆ ข้อความ


ก่อนหน้าที่จะมีเพจ ก็ต้องเป็นจดหมาย เชย ๆ หน่อยก็กระดาษสมุดหน้ากลาง ฉีกมายังมีรอยแม็กกลางหน้ากระดาษด้วย

มีฐานะหน่อยก็กระดาษรูปการ์ตูนสีสด ๆ หวาน ๆ บวกกับซองสีน่ารัก ๆ ดูคิกขุอาโนเนะ


อัพเลเวลขึ้นอีก ก็ต้องกระดาษมีกลิ่นหอม อันนี้มีราคาหน่อย


ส่วนใครงบน้อยก็นี่เลย แป้งฝุ่นกลิ่นอ่อน ๆ โรยใส่ซองจดหมายนิดหน่อย ไม่ก็เอาลูบ ๆ กระดาษจดหมาย


ตัวหนังสือที่เขียนจดหมายนี่ จะแตกต่างสิ้นเชิงกับสมุดเรียน หัวโต ๆ ตัวผอม ๆ ไม่ก็ตัวอ้วน ๆ ไม่ค่อยมีลายมือหวัด ๆ เท่าไหร่ อันนั้นไม่โรแมนติค

ส่วนกระดาษที่เขียนเสร็จแล้วก็ต้องพับใส่ซอง ใครพับสองทบนี่เชยมาก

ต้องพับเป็นรูป ?











หัวใจ ถั่วต้มแล้วครับ แกะยากมาก แต่เห็นความพยายามแล้วก็ โอเคนะ ถึงมันจะไม่ค่อยเหมือนกันเถอะ



สแตมป์ไม่ค่อยมีให้เลือกมากนัก สมัยนั้นก็คงดวงละบาทห้าสิบตังค์ เป็นรูปในหลวงในฉลองพระองค์สีแดงกับหมวกทรงสูง




ต้องเลียสแตมป์แผล็บ ๆ กับซอง เลียกันจนลิ้นเหนียวอ่ะ


สามวันถึง เจ็ดวันถึง แล้วแต่ว่าในจังหวัดหรือต่างจังหวัด

สมัยนั้นไปรษณีย์ไม่ค่อยทำจดหมายหายเท่าไหร่ ไม่บ่อยเหมือนสมัยนี้



ส่งวันนี้ พรุ่งนี้ทะเลาะกัน เลิกกัน มะเรื่องได้จดหมาย ฝ่ายสาวถึงกับงงว่ามึงจะเอายังไงกับกู 555+

ช็อคโกแล็ตกล่องนึง...

posted on 28 Dec 2011 23:45 by rainpotter
ช็อคโกแล็ตกล่องนึง...

เปิดตู้เย็นรื้อของที่ไม่ได้ใช้ หมดอายุ ฯลฯ ออกจากตู้เย็น

เจอช็อคโกแล็ตกล่องนึงอยู่ในสุดช่องฟรีซ เลยทำให้นึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมา

ช็อคโกแล็ตกล่องนี้เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย ทั้งดี และร้าย

เป็นความทรงจำในระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน แต่เหตุการณ์มันสองปีมาได้แล้วมั้ง...

คนที่ให้ช็อคโกแลตกล่องนี้มา ผมไม่เคยเห็นหน้าเธอ แต่เคยคุยโทรศัพท์กันอยู่บ้าง

เรื่องมันเริ่มต้นมากจากเว็บโหลดไฟล์ที่ผมดูแลอยู่ และได้ให้ความช่วยเหลือเธอ

จากจุดเริ่มต้นที่ดูจะธรรมดาซะเหลือเกินกับโลกใบนี้ แต่มันทำให้ช่วงเวลาต่อ ๆ มาของผมสดใส

เราเริ่มจากการคุยกันในเว็บ พัฒนามาเป็น MSN และ เบอร์โทรศัพท์ในที่สุด

เธอสดใส ร่าเริง ขี้เล่น ชอบตุ๊กตา ดอกไม้ สัตว์เลี้ยง และชอบแต่งคอสเพลย์เป็นชีวิตจิตใจ

เป็นโลลิค่อนติงต๊องคนนึง ผมจำชื่อเธอได้ แต่อย่าให้เอ่ยถึงเลย เธอจะเสียหายซะเปล่า ๆ

ที่มีไอ้ผู้ชายคนนึง ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า และไม่ได้มีความสำคัญใด ๆ กับชีวิตมาเอ่ยชื่อเธอ

พร่ำพรรณาเรื่องเก่า ๆ ที่เค้าอาจจะลืมไปแล้ว หรือไม่เคยจะจำด้วยซ้ำไป

เธอไม่ค่อยมีเวลาว่าง แต่อยากได้ไฟล์การ์ตูนเรื่องบาร์บี้ ผมก็โหลด ๆ ๆ เบิร์นใส่แผ่น ส่งไปให้

หลาย ๆ ครั้งเข้า เธอก็ส่งช็อคโกแล็ตกล่องนี้มาให้ ทุกครั้งที่เราคุยกัน ต่างมีเสียงหัวเราะให้แก่กันและกัน

ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ทุกอย่างหายไปหมด ไม่มีการติดต่อกลับมา และรับการติดต่อไป

เธออยู่ไหนแล้วนะ...

ยังจำผู้ชายคนนี้ได้หรือเปล่า...

ถ้ามีโอกาสได้มาอ่านข้อความนี้ ผมอยากบอกเธอว่า...

เมอร์รี่คริสมาสต์ครับ มีความสุขมาก ๆ นะ

...

เรน